بسیاری از زنانی که در دهه شصت و بعد از آن با آنها کار می کنم ، ناامید هستند که پس از چند دهه رژیم گرفتن و تلاش برای دریافت غذا ، هنوز با اشتها دست و پنجه نرم می کنند.

شاید شما هستید؟

شما فکر می کنید که اگر خودکنترلی ، نظم و اراده بیشتری داشته باشید ، چوب هویج را در جاده ای سنگلاخ انتخاب می کنید و پزشک سطح کلسترول شما را جشن می گیرد.

این باور که اراده پاسخ اشتها است به تجربه شخصی اضافه می شود.

ممکن است فصلی داشته باشید که بتوانید اراده آهنین را روی غذا اعمال کنید و به نتایج مورد نظر خود برسید. اما به نوعی این دوره از زندگی متفاوت است و به نظر نمی رسد بتوانید به آن رویای داغ سبک زندگی بازگردید.

اما حقیقت این است که اراده برای همیشه دوام نمی آورد. و این به ویژه هنگامی صادق است که زندگی تأثیرات استرس زای دیگری را بر شما تحمیل کند … مثل اینکه نمی دانم … می گویند همه گیر؟

متأسفانه مواردی که سعی می کنید برای خوردن کنترل کنید ، مانند رژیم غذایی ، می تواند اشتهای شما را به شدت بالا ببرد.

اکثر رژیم های غذایی را می توان به لیستی از “غذاهای خوب” و “غذاهای بد” خلاصه کرد.

به خصوص هنگامی که رژیم غذایی از جوانی شروع شده یا زمانی که شما سالها رژیم گرفته اید و رژیم غذایی خود را از دست داده اید ، لیست غذاهای بد می تواند باعث شود شما احساس محدودیت و کمبود کنید و اشتیاق خود را برای آن غذاها افزایش دهید.

علاوه بر این ، طبقه بندی عالی غذاها در ذهن ما منجر به “همه چیز یا هیچ چیز برای فکر کردن” می شود که در آن فکر می کنید اگر حتی از مقدار کمی از لیست “بد” لذت ببرید … که باعث می شود همه چیز را رها کنید یا اغماض بیشتر را توجیه می کند.

هورمون استرس کورتیزول – یک هورمون مبارزه قوی ، فرار یا انجماد – می تواند هوس غذایی کند که من آن را “هیولا کوکی” یا “شیطان روی شانه خود” می نامم. در پست اخیر وبلاگ من “چگونه بر هوس ها غلبه کنیم” می توانید در مورد نحوه افزایش کورتیزول و تأثیر آن بر اشتها اطلاعات بیشتری کسب کنید.

هورمون هورمون گرلین هر چه بیشتر از آخرین وعده غذایی خود دریافت کنید در بدن شما تجمع می یابد. اگر بین وعده های غذایی طولانی مدت منتظر بمانید ، گرلین به مغز شما نشانه اشتها و اشتها می دهد.

نتیجه این است که قدرت اراده به تنهایی نمی تواند با این هورمون های قدرتمند هنگامی که باعث اشتها می شوند مبارزه کند.

یکی دیگر از دشمنان قدرتمند اراده استفاده از غذا برای مقابله با احساسات است. غذای بی حوصلگی ، استرس خوردن ، غذا خوردن با مراقبت بیش از حد ، همه با استفاده از غذا برای بی حس کردن احساس ناخوشایند مشترک است.

از آنجا که غذا (به ویژه هنگامی که “غذای ممنوعه” است) چندین مسیر را در مغز و بدن فعال می کند که به شما احساس لذت و پاداش می دهد ، باعث می شود احساس بهتری داشته باشید.

دست کم گرفتن اشتیاق شما برای غذاهای کم کالری با پیاده روی یا حمام کار نمی کند ، زیرا این فعالیت ها مغز را مانند غذا تحریک نمی کند.

پاسخ به خوردن احساسی این است که خودکنترلی بیشتری نداشته باشید یا پیاده روی نکنید. پاسخ این است که استفاده از * هر چیزی را برای بی حس کردن احساسات خود متوقف کنید – و در واقع آنها را احساس کنید.

احساسات موقتی هستند. اگر آنها را تجربه می کنید و تکنیک های مراقبت خاصی را تمرین می کنید ، در نهایت آنها را متوقف کرده و ادامه دهید. (اگر می خواهید نمونه ای از این روش های مراقبت از خودتان را بخوانید ، داستان میشل را بررسی کنید).

پیدا کردن احساسات به این معنی است که مجبور نیستید آنها را بخورید.

حالا که فهمیدید هوس غذا از کجا می آید ، بگذارید بهترین نکات را برای رهایی از هوس بدون اراده به شما ارائه دهم.

  1. به طور منظم غذا بخورید – انتظار طولانی بین وعده های غذایی باعث افزایش استرس و هورمون های اشتها می شود ، به این معنی که برای شام یک کیک کوچک تهیه می کنید تا سالاد.
  2. به خرابکاری در ذهن یا گفتار خود مانند “شکست” ، “ضربه” ، “باید” توجه کنید – این کلمات نشانه همه یا بدون فکر هستند که باعث می شود پیشرفت مداوم در جهت اهداف شما دشوار شود.
  3. اگر متوجه شدید که از غذا برای مراقبت از احساسات خود استفاده می کنید ، برای درمان ریشه احساسی مشکل کمک بگیرید. برای جلوگیری از هوس قند ، می توانید کتابچه راهنمای رایگان من را بارگیری کنید.
  4. در تعامل با دیگران در زندگی خود به این مفهوم فکر کنید. به این فکر کنید که آن زمان چه چیزی متفاوت بود.
  5. استرس و مشکلات خواب غالباً عامل اصلی اشتها هستند و با تمرکز بر حمایت از آن بخشهای زندگی (یا سایر مواردی که هنگام تأمل درمی یابید!) پس از همه می توانید احساس اراده بیشتری کنید.

هوس چه غذاهایی می کنید؟ برای از بین بردن هوس ها چه روش هایی را امتحان کرده اید؟ آیا آنها برای شما کار کرده اند؟ چرا و چرا نه؟